Informacje » Jeśli kierownicy są elastyczni pod względem stylu przywodztwa
W poszukiwaniu mierzalnych cech przywódczych badacze usiłowali porównywać: 1) cechy tych, którzy wyłonili się jako przywódcy, z cechami tych, którym się to nie udało, i 2) cechy skutecznych przywódców z cechami nieskutecznych przywódców.
Model Fiedlera sugeruje zatem, że efektywność kierownika zależy od odpowiedniego dostosowania stylu przywódcy (mierzonego na skali NLW) do sytuacji (określonej jako kombinacja trzech zmiennych).
Jeśli tego nie można w praktyce zrobić, trzeba zmienić sytuację roboczą albo stanowisko kierownicze.
Wiele badań wykazało, że kiedy ludzie uczestniczą w rozwiązaniu problemu, to hrm traktują go jako „własny" i są psychologicznie zainteresowani w jego powodzeniu.
House i inni zdają sobie jednak dobrze sprawę z tego, że umiejętność wzbudzania wielkiego zaangażowania, ofiarności i energii zwolenników nie daje żadnej gwarancji, że sprawa czy wizja jest tego godna.
Jednakże taka próba ucieczki przed pracą zespołową jest złą zapowiedzią dla każdego, kto pragnie stawiającej wyzwanie i erp zmiennej kariery kierowniczej.
Sytuacje przywódcze. Fiedler wyróżnił trzy elementy sytuacji roboczej, które ułatwiają ustalenie skutecznego stylu przywództwa: stosunki między przywódcą i członkami grupy, strukturę zadania oraz pozycję władczą przywódcy.
Radę nadzorczą przedsiębiorstwa wybierają jego udziałowcy do nadzorowania zarządzania zasobami, ustalania celów i polityki, zatrudniania kierownictwa, które będzie prowadzić tę politykę, oraz do oceny postępów w realizacji przyjętych celów.
Na przykład kierownik w miarę tolerancyjny stanie się bardziej autokratyczny, jeśli spotka się z krytyką kolegów. („Pozwalasz swoim podwładnym za wcześnie wychodzić.
Jeśli kierownicy są elastyczni pod względem stylu przywództwa albo można ich nauczyć zmieniać styl, to przypuszczalnie będą skutecznie działać w rozmaitych sytuacjach przywódczych.
Model Fiedlera sugeruje zatem, że efektywność kierownika zależy od odpowiedniego dostosowania stylu przywódcy (mierzonego na skali NLW) do sytuacji (określonej jako kombinacja trzech zmiennych).
Jeśli tego nie można w praktyce zrobić, trzeba zmienić sytuację roboczą albo stanowisko kierownicze.
Wiele badań wykazało, że kiedy ludzie uczestniczą w rozwiązaniu problemu, to hrm traktują go jako „własny" i są psychologicznie zainteresowani w jego powodzeniu.
House i inni zdają sobie jednak dobrze sprawę z tego, że umiejętność wzbudzania wielkiego zaangażowania, ofiarności i energii zwolenników nie daje żadnej gwarancji, że sprawa czy wizja jest tego godna.
Jednakże taka próba ucieczki przed pracą zespołową jest złą zapowiedzią dla każdego, kto pragnie stawiającej wyzwanie i erp zmiennej kariery kierowniczej.
Sytuacje przywódcze. Fiedler wyróżnił trzy elementy sytuacji roboczej, które ułatwiają ustalenie skutecznego stylu przywództwa: stosunki między przywódcą i członkami grupy, strukturę zadania oraz pozycję władczą przywódcy.
Radę nadzorczą przedsiębiorstwa wybierają jego udziałowcy do nadzorowania zarządzania zasobami, ustalania celów i polityki, zatrudniania kierownictwa, które będzie prowadzić tę politykę, oraz do oceny postępów w realizacji przyjętych celów.
Na przykład kierownik w miarę tolerancyjny stanie się bardziej autokratyczny, jeśli spotka się z krytyką kolegów. („Pozwalasz swoim podwładnym za wcześnie wychodzić.
Jeśli kierownicy są elastyczni pod względem stylu przywództwa albo można ich nauczyć zmieniać styl, to przypuszczalnie będą skutecznie działać w rozmaitych sytuacjach przywódczych.