Informacje » Niekiedy jednak nowy kierownik może uznać że lepsza będzie z
Samolot, którym czytelnik leciał, rozbił się w lasach na pograniczu północnej Minnesoty i południowej Manitoby. Jest godzina 11.32 w połowie stycznia. Lekki samolot spada na zamarznięte jezioro. Pilot i drugi pilot zginęli. Wkrótce po wypadku samolot zatonął całkowicie w jeziorze wraz z ciałami obu pilotów.
Badacze stwierdzili też jednak, że ocena przez podwładnych skuteczności ich przywódców nie zależała od określonego stylu przywódcy, lecz od sytuacji, w której styl ten był stosowany.
Evans uważa, że wybór najsilniej motywującego stylu przywództwa zależy oprogramowanie dla przedsiębiorstw od rodzajów nagród, które podwładni zechcą zdobyć.
Badania w tej dziedzinie wykazały, że najskuteczniejsze grupy odznaczają się następującym podziałem przywództwa: jedna osoba (zazwyczaj kierownik lub oficjalny przywódca) pełni funkcje związane z zadaniem, inny zaś członek grupy — funkcję społeczną.
Grupy nieformalne mogą sprzyjać interesom organizacji: na przykład gra w piłkę w sobotnie poranki wzmacnia więzi graczy controlling z organizacją, lub przeciwstawiać się jej celom: na przykład wysokim normom wydajności, gdy są one uznawane za szkodliwe dla grupy.
Osoby, które sądzą, że zdarzenia są sprawą przypadku lub losu, wybiorą raczej styl autorytarny, bardziej im odpowiadający.
Zamiast bezstronnego poszukiwania możliwie najlepszej decyzji, wysuwają z mocą argumenty na rzecz swojej propozycji i zaniechania rozważań nad innymi rozwiązaniami.
Jeśli grupa jest wrogo nastawiona do kierownictwa, ograniczy wydajność do poziomu znacznie niższego od norm przez nie wyznaczonych.
Model Fiedlera sugeruje zatem, że efektywność kierownika zależy od odpowiedniego dostosowania stylu przywódcy (mierzonego na skali NLW) do sytuacji (określonej jako kombinacja trzech zmiennych).
Niekiedy jednak nowy kierownik może uznać, że lepsza będzie zmiana oczekiwań podwładnych niż zmiana jego własnego stylu, na przykład może on odczuwać dużą niechęć do przyjęcia stylu autorytarnego.
Badacze stwierdzili też jednak, że ocena przez podwładnych skuteczności ich przywódców nie zależała od określonego stylu przywódcy, lecz od sytuacji, w której styl ten był stosowany.
Evans uważa, że wybór najsilniej motywującego stylu przywództwa zależy oprogramowanie dla przedsiębiorstw od rodzajów nagród, które podwładni zechcą zdobyć.
Badania w tej dziedzinie wykazały, że najskuteczniejsze grupy odznaczają się następującym podziałem przywództwa: jedna osoba (zazwyczaj kierownik lub oficjalny przywódca) pełni funkcje związane z zadaniem, inny zaś członek grupy — funkcję społeczną.
Grupy nieformalne mogą sprzyjać interesom organizacji: na przykład gra w piłkę w sobotnie poranki wzmacnia więzi graczy controlling z organizacją, lub przeciwstawiać się jej celom: na przykład wysokim normom wydajności, gdy są one uznawane za szkodliwe dla grupy.
Osoby, które sądzą, że zdarzenia są sprawą przypadku lub losu, wybiorą raczej styl autorytarny, bardziej im odpowiadający.
Zamiast bezstronnego poszukiwania możliwie najlepszej decyzji, wysuwają z mocą argumenty na rzecz swojej propozycji i zaniechania rozważań nad innymi rozwiązaniami.
Jeśli grupa jest wrogo nastawiona do kierownictwa, ograniczy wydajność do poziomu znacznie niższego od norm przez nie wyznaczonych.
Model Fiedlera sugeruje zatem, że efektywność kierownika zależy od odpowiedniego dostosowania stylu przywódcy (mierzonego na skali NLW) do sytuacji (określonej jako kombinacja trzech zmiennych).
Niekiedy jednak nowy kierownik może uznać, że lepsza będzie zmiana oczekiwań podwładnych niż zmiana jego własnego stylu, na przykład może on odczuwać dużą niechęć do przyjęcia stylu autorytarnego.