Informacje » Według niej najskuteczniejszy styl przywodztwa zależy od „d
Jego wnioski wynikają z obszernych badań prowadzonych przez niego przez wiele lat nad grupowym rozwiązywaniem problemów.
Nawet w grupach formalnych tacy pewni siebie, stanowczy ludzie często stają się stopniowo rywalami oficjalnie wyznaczonych przywódców, osłabiając władzę tych ostatnich nad członkami grupy.
Moi ludzie zaczynają narzekać". Albo: „Wyznaczyłeś tylko dwie klasówki w tym półroczu? Większość nauczycieli przewiduje cztery").
Sytuacje przywódcze. Fiedler wyróżnił trzy elementy sytuacji roboczej, które ułatwiają ustalenie skutecznego stylu przywództwa: stosunki między przywódcą i członkami grupy, strukturę zadania oraz pozycję władczą przywódcy. scm
Człowiek, który zabiera głos częściej niż inni, wysuwa więcej i lepszych propozycji niż ktokolwiek inny oraz nadaje kierunek działalności grupie, zazwyczaj jest jej nieformalnym przywódcą.
Ogólnie biorąc kierownicy przyjmują wobec pracowników postawę protekcjonalną, a podwładni w postępowaniu z kierownikami zachowują ostrożność.
Obecnie omówimy sposoby ulepszania przez kierowników procesu grupowego podejmowania decyzji.
Wiele rzeczy można zrobić szybciej i przy controlling mniejszych komplikacjach pod jednoosobowym kierownictwem. Jednakże koncentracja zbyt wielkich uprawnień w rękach jednej osoby może prowadzić do nadużywania władzy, do protekcji i nierozsądnych decyzji.
Podwładni zaś, którzy uważają się za mniej kwalifikowanych lub zdolnych, raczej wolą kierownika o stylu bardziej dyrektywnym, ułatwiającym im właściwe wykonywanie zadań, a zatem umożliwiającym zasłużenie na nagrody ze strony organizacji.
Według niej, najskuteczniejszy styl przywództwa zależy od „dojrzałości" podwładnych.
Nawet w grupach formalnych tacy pewni siebie, stanowczy ludzie często stają się stopniowo rywalami oficjalnie wyznaczonych przywódców, osłabiając władzę tych ostatnich nad członkami grupy.
Moi ludzie zaczynają narzekać". Albo: „Wyznaczyłeś tylko dwie klasówki w tym półroczu? Większość nauczycieli przewiduje cztery").
Sytuacje przywódcze. Fiedler wyróżnił trzy elementy sytuacji roboczej, które ułatwiają ustalenie skutecznego stylu przywództwa: stosunki między przywódcą i członkami grupy, strukturę zadania oraz pozycję władczą przywódcy. scm
Człowiek, który zabiera głos częściej niż inni, wysuwa więcej i lepszych propozycji niż ktokolwiek inny oraz nadaje kierunek działalności grupie, zazwyczaj jest jej nieformalnym przywódcą.
Ogólnie biorąc kierownicy przyjmują wobec pracowników postawę protekcjonalną, a podwładni w postępowaniu z kierownikami zachowują ostrożność.
Obecnie omówimy sposoby ulepszania przez kierowników procesu grupowego podejmowania decyzji.
Wiele rzeczy można zrobić szybciej i przy controlling mniejszych komplikacjach pod jednoosobowym kierownictwem. Jednakże koncentracja zbyt wielkich uprawnień w rękach jednej osoby może prowadzić do nadużywania władzy, do protekcji i nierozsądnych decyzji.
Podwładni zaś, którzy uważają się za mniej kwalifikowanych lub zdolnych, raczej wolą kierownika o stylu bardziej dyrektywnym, ułatwiającym im właściwe wykonywanie zadań, a zatem umożliwiającym zasłużenie na nagrody ze strony organizacji.
Według niej, najskuteczniejszy styl przywództwa zależy od „dojrzałości" podwładnych.