Aktualności » House wskazuje że przywodcy charyzmatyczni przekazują wizję
Jeśli takich monologów się nie ograniczy, inni popadają w zniechęcenie i „wyłączają się" albo zaczynają robić to samo.
Podobnie w sytuacjach, w których zasadnicze znaczenie ma szybkość podjęcia decyzji (np. podczas awarii), nawet demokratyczni kierownicy mogą przybrać autorytarny styl przywództwa.
Na przykład przy rozważaniu hipotetycznej sytuacji, w której ktoś musi podjąć decyzję czy pozostać na pewnym stanowisku, czy też przejść na inne, mniej pewne, lecz związane z wyższą płacą, grupy były bardziej skłonne niż poszczególne osoby zalecać rozwiązanie ryzykowniejsze.
Na posiedzeniach kierownicy identyfikacja niższych szczebli mają okazję dowiedzieć się, jak kierownicy wyższych szczebli widzą problemy i okazje oraz jak do nich podchodzą; kierownicy wyższych szczebli zaś mają możliwość oceny stylu i uzdolnień mniej doświadczonych współpracowników.
W badaniach tych stwierdzono również, że najskuteczniejszymi przywódcami byli ci, którzy podtrzymywali swoich podwładnych, stosowali raczej grupowe niż indywidualne podejmowanie decyzji i zachęcali podwładnych do erp ustalania i osiągania ambitnych celów efektywnościowych.
Kierownik zorientowany na zadania ściśle nadzoruje podwładnych, aby wywiązali się z zadań ku jego zadowoleniu.
Natomiast przywódcy nieformalni wyłaniają się stopniowo, w miarę wzajemnego oddziaływania członków grupy.
Gdy staną się uczestnikami grupy i poznają oraz polubią pozostałych jej członków, poczucie ich identyfikacji z grupą narasta; zwartość grupy się zwiększa.
Władcza pozycja przywódcy jest ostatnią zmienną sytuacyjną, wyróżnioną przez Fiedlera.
House wskazuje, że przywódcy charyzmatyczni przekazują wizję celu wyższego rzędu („transcendentalnego"), który zdobywa zaangażowanie i energię zwolenników.
Podobnie w sytuacjach, w których zasadnicze znaczenie ma szybkość podjęcia decyzji (np. podczas awarii), nawet demokratyczni kierownicy mogą przybrać autorytarny styl przywództwa.
Na przykład przy rozważaniu hipotetycznej sytuacji, w której ktoś musi podjąć decyzję czy pozostać na pewnym stanowisku, czy też przejść na inne, mniej pewne, lecz związane z wyższą płacą, grupy były bardziej skłonne niż poszczególne osoby zalecać rozwiązanie ryzykowniejsze.
Na posiedzeniach kierownicy identyfikacja niższych szczebli mają okazję dowiedzieć się, jak kierownicy wyższych szczebli widzą problemy i okazje oraz jak do nich podchodzą; kierownicy wyższych szczebli zaś mają możliwość oceny stylu i uzdolnień mniej doświadczonych współpracowników.
W badaniach tych stwierdzono również, że najskuteczniejszymi przywódcami byli ci, którzy podtrzymywali swoich podwładnych, stosowali raczej grupowe niż indywidualne podejmowanie decyzji i zachęcali podwładnych do erp ustalania i osiągania ambitnych celów efektywnościowych.
Kierownik zorientowany na zadania ściśle nadzoruje podwładnych, aby wywiązali się z zadań ku jego zadowoleniu.
Natomiast przywódcy nieformalni wyłaniają się stopniowo, w miarę wzajemnego oddziaływania członków grupy.
Gdy staną się uczestnikami grupy i poznają oraz polubią pozostałych jej członków, poczucie ich identyfikacji z grupą narasta; zwartość grupy się zwiększa.
Władcza pozycja przywódcy jest ostatnią zmienną sytuacyjną, wyróżnioną przez Fiedlera.
House wskazuje, że przywódcy charyzmatyczni przekazują wizję celu wyższego rzędu („transcendentalnego"), który zdobywa zaangażowanie i energię zwolenników.