AktualnoÅ›ci » Kierownik czy przywodca grupy zawsze odgrywa w tym procesie gÅ‚
Komitety są na ogół długotrwałymi, a niekiedy stałymi częściami struktury organizacji.
W obecnym rozdziale przedstawimy w skrócie grupy nakazowe, bliżej zajmujemy się nimi gdzie indziej, zwłaszcza przy szczegółowym omawianiu przywództwa.
Większego znaczenia powinny nabrać niektóre nowsze podejścia. Na uwagę zasługują trzy: teorie społecznego uczenia się modyfikacji zachowań, przywództwo samokierujących się grup i przywództwo transformacyjne, czyli charyzmatyczne.
Próby porównania cech skutecznych i nieskutecznych przywódców — druga kategoria badań nad cechami przywódców — są nowsze i mniej liczne.
W pewnych granicach jest Identyfikacja wizualna to korzystne: wspólne normy i wartości mogą ułatwić bieżącą działalność członka grupy, a nawet wyzwolić jego energię twórczą w poszukiwaniu nowych sposobów wykonywania pracy.
Co czytelnik sądzi? Czy w takiej sytuacji życia lub śmierci czytelnik i cała grupa będą mieli większe szanse przeżycia, jeśli on sam podejmie za grupę wszystkie ważne decyzje, czy jeśli grupa wspólnie systemy informatyczne w logistyce ustali, co robić? Na przykład, jeśli postanowi się uszeregować wymienione przedmioty przez grupę, czy lista będzie lepsza od takiej, którą ustaliłby sam czytelnik? W jaki sposób można by ulepszyć rozwiązania zaproponowane przez grupę?
Jeśli grupa jest wrogo nastawiona do kierownictwa, ograniczy wydajność do poziomu znacznie niższego od norm przez nie wyznaczonych.
Na przykład kierownik wyższego szczebla, mający wprawę w motywowaniu osób twórczych, mógłby osiągać znaczne sukcesy w przedsiębiorstwie wytwarzającym wyroby konsumpcyjne w silnie konkurencyjnej gałęzi przemysłu.
Z tego powodu uważa on, że próby dostosowania stylu kierownika do danej sytuacji są nieskuteczne lub bezużyteczne.
Kierownik czy przywódca grupy zawsze odgrywa w tym procesie główną rolę.
W obecnym rozdziale przedstawimy w skrócie grupy nakazowe, bliżej zajmujemy się nimi gdzie indziej, zwłaszcza przy szczegółowym omawianiu przywództwa.
Większego znaczenia powinny nabrać niektóre nowsze podejścia. Na uwagę zasługują trzy: teorie społecznego uczenia się modyfikacji zachowań, przywództwo samokierujących się grup i przywództwo transformacyjne, czyli charyzmatyczne.
Próby porównania cech skutecznych i nieskutecznych przywódców — druga kategoria badań nad cechami przywódców — są nowsze i mniej liczne.
W pewnych granicach jest Identyfikacja wizualna to korzystne: wspólne normy i wartości mogą ułatwić bieżącą działalność członka grupy, a nawet wyzwolić jego energię twórczą w poszukiwaniu nowych sposobów wykonywania pracy.
Co czytelnik sądzi? Czy w takiej sytuacji życia lub śmierci czytelnik i cała grupa będą mieli większe szanse przeżycia, jeśli on sam podejmie za grupę wszystkie ważne decyzje, czy jeśli grupa wspólnie systemy informatyczne w logistyce ustali, co robić? Na przykład, jeśli postanowi się uszeregować wymienione przedmioty przez grupę, czy lista będzie lepsza od takiej, którą ustaliłby sam czytelnik? W jaki sposób można by ulepszyć rozwiązania zaproponowane przez grupę?
Jeśli grupa jest wrogo nastawiona do kierownictwa, ograniczy wydajność do poziomu znacznie niższego od norm przez nie wyznaczonych.
Na przykład kierownik wyższego szczebla, mający wprawę w motywowaniu osób twórczych, mógłby osiągać znaczne sukcesy w przedsiębiorstwie wytwarzającym wyroby konsumpcyjne w silnie konkurencyjnej gałęzi przemysłu.
Z tego powodu uważa on, że próby dostosowania stylu kierownika do danej sytuacji są nieskuteczne lub bezużyteczne.
Kierownik czy przywódca grupy zawsze odgrywa w tym procesie główną rolę.