Aktualności » Na przykład członkowie rady szkolnej odpowiedzialni są przed l
Próby porównania cech skutecznych i nieskutecznych przywódców — druga kategoria badań nad cechami przywódców — są nowsze i mniej liczne.
Osoby te można określić jako przywódców charyzmatycznych lub transformacyjnych. Zainteresowanie nimi w ostatnim okresie wywodzi się z co najmniej dwóch źródeł.
Drugim czynnikiem, sprzyjającym wzrostowi zainteresowania przywódcami transformacyjnymi, jest poczucie, że teoria przywództwa traci z oczu przywódców.
Tak więc ustanowiony cel lub podjęta decyzja mogą być odmienne od tych, które by im osobiście najbardziej odpowiadały.
Funkcja ta może również przynosić erp szkodę organizacji, na przykład gdy nakłania się pełnych entuzjazmu nowych pracowników do zmniejszenia wydajności i dostosowania się do wypróbowanych już, niższych norm grupy.
Model ten przewiduje, jaki typ przywódcy (o wysokim lub niskim wskaźniku NLW) będzie najskuteczniejszy w każdej z ośmiu możliwych kombinacji tych zmiennych.
Autorzy ci uważają, że stosunki między kierownikiem a podwładnymi przechodzą przez cztery fazy — systemy informatyczne w logistyce pewien rodzaj cyklu życia — w miarę rozwoju i „dojrzewania" podwładnych i że kierownicy powinni zmieniać styl przywództwa odpowiednio do warunków każdej fazy (zob. rys. 155). W początkowej fazie, gdy pracownicy po raz pierwszy wchodzą do organizacji, najwłaściwsza jest znaczna orientacja na zadania. Podwładnych trzeba nauczyć ich zadań oraz zapoznać z obowiązującymi przepisami i procedurami. W tej fazie kierownik nie stosujący dyrektyw wywołuje u nowych pracowników niepokój i niepewność. Stosunek do pracowników oparty na ich uczestnictwie w tym etapie również nie byłby odpowiedni, gdyż podwładnych nie można jeszcze uważać za kolegów.
Natomiast w firmie elektronicznej, produkującej specjalizowane komponenty wysokiej jakości, kierownik taki byłby mniej przydatny, a nawet mógłby przynosić szkody.
Większość innych badań w tej dziedzinie również doprowadziła do wniosku, że skuteczne przywództwo zależy nie od określonego zbioru cech, lecz od stopnia, w jakim cechy przywódcy odpowiadają danej sytuacji.
Na przykład członkowie rady szkolnej odpowiedzialni są przed lokalną społecznością; członkowie komisji — przed społeczeństwem; członkowie rad nadzorczych — przed udziałowcami i w coraz większym stopniu przed społeczeństwem, którego są częścią.
Osoby te można określić jako przywódców charyzmatycznych lub transformacyjnych. Zainteresowanie nimi w ostatnim okresie wywodzi się z co najmniej dwóch źródeł.
Drugim czynnikiem, sprzyjającym wzrostowi zainteresowania przywódcami transformacyjnymi, jest poczucie, że teoria przywództwa traci z oczu przywódców.
Tak więc ustanowiony cel lub podjęta decyzja mogą być odmienne od tych, które by im osobiście najbardziej odpowiadały.
Funkcja ta może również przynosić erp szkodę organizacji, na przykład gdy nakłania się pełnych entuzjazmu nowych pracowników do zmniejszenia wydajności i dostosowania się do wypróbowanych już, niższych norm grupy.
Model ten przewiduje, jaki typ przywódcy (o wysokim lub niskim wskaźniku NLW) będzie najskuteczniejszy w każdej z ośmiu możliwych kombinacji tych zmiennych.
Autorzy ci uważają, że stosunki między kierownikiem a podwładnymi przechodzą przez cztery fazy — systemy informatyczne w logistyce pewien rodzaj cyklu życia — w miarę rozwoju i „dojrzewania" podwładnych i że kierownicy powinni zmieniać styl przywództwa odpowiednio do warunków każdej fazy (zob. rys. 155). W początkowej fazie, gdy pracownicy po raz pierwszy wchodzą do organizacji, najwłaściwsza jest znaczna orientacja na zadania. Podwładnych trzeba nauczyć ich zadań oraz zapoznać z obowiązującymi przepisami i procedurami. W tej fazie kierownik nie stosujący dyrektyw wywołuje u nowych pracowników niepokój i niepewność. Stosunek do pracowników oparty na ich uczestnictwie w tym etapie również nie byłby odpowiedni, gdyż podwładnych nie można jeszcze uważać za kolegów.
Natomiast w firmie elektronicznej, produkującej specjalizowane komponenty wysokiej jakości, kierownik taki byłby mniej przydatny, a nawet mógłby przynosić szkody.
Większość innych badań w tej dziedzinie również doprowadziła do wniosku, że skuteczne przywództwo zależy nie od określonego zbioru cech, lecz od stopnia, w jakim cechy przywódcy odpowiadają danej sytuacji.
Na przykład członkowie rady szkolnej odpowiedzialni są przed lokalną społecznością; członkowie komisji — przed społeczeństwem; członkowie rad nadzorczych — przed udziałowcami i w coraz większym stopniu przed społeczeństwem, którego są częścią.