Aktualności » Ogolnie styl przywodcy motywuje podwładnych w takim stopniu
Chociaż koncepcja przywództwa transformacyjnego sięga wstecz co najmniej do rozważań Maxa Webera z pierwszych dziesięcioleci naszego wieku, to do niedawna charyzmatycznym przywódcom badacze poświęcali stosunkowo mało uwagi.
Nie stwierdzono ani jednej cechy, którą odznaczaliby się wszyscy skuteczni przywódcy; nie znaleziono też stylu, który byłby właściwy dla wszystkich sytuacji.
Wszyscy uczestniczą w wysuwaniu i ocenie propozycji. Przekonywanie przebiega według innego wzoru: każdy z członków grupy ma utrwalony punkt widzenia, który usiłuje narzucić innym, zamykając uszy i umysł na odmienne poglądy.
Jego wnioski scm wynikają z obszernych badań prowadzonych przez niego przez wiele lat nad grupowym rozwiązywaniem problemów.
Prawdziwi przywódcy — według Maiera — muszą zrezygnować z pokusy narzucenia własnych rozwiązań w trakcie posiedzenia, a zamiast tego polegać na zasobach całej grupy (w tym własnych, nie dominujących propozycji).
Na przykład kierownik wyższego szczebla, mający wprawę w motywowaniu osób twórczych, mógłby osiągać znaczne systemy informatyczne w zarządzaniu sukcesy w przedsiębiorstwie wytwarzającym wyroby konsumpcyjne w silnie konkurencyjnej gałęzi przemysłu.
Adolf Hitler był również znany ze swojej charyzmy i zarazem tragedii, do jakich jego przywództwo doprowadziło.
Człowiek, który potrafiłby skutecznie pełnić obie funkcje, byłby szczególnie skutecznym przywódcą.
Często przyjęte zostaje pierwsze rozwiązanie, które ma większe poparcie — chociaż poparcie to może wynikać raczej ze zręcznej prezentacji niż obiektywnej jakości.
Ogólnie, styl przywódcy motywuje podwładnych w takim stopniu, w jakim kompensuje to, co uważają oni za niedociągnięcia zadania, systemu władzy lub grupy roboczej.
Nie stwierdzono ani jednej cechy, którą odznaczaliby się wszyscy skuteczni przywódcy; nie znaleziono też stylu, który byłby właściwy dla wszystkich sytuacji.
Wszyscy uczestniczą w wysuwaniu i ocenie propozycji. Przekonywanie przebiega według innego wzoru: każdy z członków grupy ma utrwalony punkt widzenia, który usiłuje narzucić innym, zamykając uszy i umysł na odmienne poglądy.
Jego wnioski scm wynikają z obszernych badań prowadzonych przez niego przez wiele lat nad grupowym rozwiązywaniem problemów.
Prawdziwi przywódcy — według Maiera — muszą zrezygnować z pokusy narzucenia własnych rozwiązań w trakcie posiedzenia, a zamiast tego polegać na zasobach całej grupy (w tym własnych, nie dominujących propozycji).
Na przykład kierownik wyższego szczebla, mający wprawę w motywowaniu osób twórczych, mógłby osiągać znaczne systemy informatyczne w zarządzaniu sukcesy w przedsiębiorstwie wytwarzającym wyroby konsumpcyjne w silnie konkurencyjnej gałęzi przemysłu.
Adolf Hitler był również znany ze swojej charyzmy i zarazem tragedii, do jakich jego przywództwo doprowadziło.
Człowiek, który potrafiłby skutecznie pełnić obie funkcje, byłby szczególnie skutecznym przywódcą.
Często przyjęte zostaje pierwsze rozwiązanie, które ma większe poparcie — chociaż poparcie to może wynikać raczej ze zręcznej prezentacji niż obiektywnej jakości.
Ogólnie, styl przywódcy motywuje podwładnych w takim stopniu, w jakim kompensuje to, co uważają oni za niedociągnięcia zadania, systemu władzy lub grupy roboczej.