Aktualności » Vroom i Yetton sugerują więc że kierownicy potrafią być ela
Ogólnie, styl przywódcy motywuje podwładnych w takim stopniu, w jakim kompensuje to, co uważają oni za niedociągnięcia zadania, systemu władzy lub grupy roboczej.
Zespoły zadaniowe różnią się od komitetów pod względem każdej z opisanych cech.
Brak zgodności. Starcie kilku koncepcji w grupie może sprzyjać twórczości i innowacji lub prowadzić do niezadowolenia i wzajemnej niechęci.
Ewentualne wady grup nieformalnych. Każda z wymienionych zalet ma także aspekt negatywny:
Próby porównania cech skutecznych i nieskutecznych przywódców — druga kategoria badań nad cechami przywódców — są meble nowsze i mniej liczne.
W obecnym rozdziale przedstawimy w skrócie grupy nakazowe, bliżej zajmujemy się nimi gdzie indziej, zwłaszcza przy szczegółowym omawianiu przywództwa.
Uważają oni, że jednym z czynników efektywności jest zdolność grup do pokierowania własną pracą.
W tym przypadku problem kierowników nie polega na zapobieganiu naciskom grupowym — które są nieuniknione — lecz na tym, jak hrm je skierować na twórcze tory.
Aby jednak przywódca był w pełni skuteczny, aby wywierał znaczny wpływ na swoją organizację, powinien wykorzystać własną wizję i energię do inspirowania podwładnych.
Vroom i Yetton sugerują więc, że kierownicy potrafią być elastyczni i przyjmować różne style, od podejmowania decyzji całkowicie na własną rękę do różnego stopnia uczestnictwa grupy, odpowiednio do prowadzonej analizy potrzeb danej sytuacji.
Zespoły zadaniowe różnią się od komitetów pod względem każdej z opisanych cech.
Brak zgodności. Starcie kilku koncepcji w grupie może sprzyjać twórczości i innowacji lub prowadzić do niezadowolenia i wzajemnej niechęci.
Ewentualne wady grup nieformalnych. Każda z wymienionych zalet ma także aspekt negatywny:
Próby porównania cech skutecznych i nieskutecznych przywódców — druga kategoria badań nad cechami przywódców — są meble nowsze i mniej liczne.
W obecnym rozdziale przedstawimy w skrócie grupy nakazowe, bliżej zajmujemy się nimi gdzie indziej, zwłaszcza przy szczegółowym omawianiu przywództwa.
Uważają oni, że jednym z czynników efektywności jest zdolność grup do pokierowania własną pracą.
W tym przypadku problem kierowników nie polega na zapobieganiu naciskom grupowym — które są nieuniknione — lecz na tym, jak hrm je skierować na twórcze tory.
Aby jednak przywódca był w pełni skuteczny, aby wywierał znaczny wpływ na swoją organizację, powinien wykorzystać własną wizję i energię do inspirowania podwładnych.
Vroom i Yetton sugerują więc, że kierownicy potrafią być elastyczni i przyjmować różne style, od podejmowania decyzji całkowicie na własną rękę do różnego stopnia uczestnictwa grupy, odpowiednio do prowadzonej analizy potrzeb danej sytuacji.