Porady » Dalsze eksperymenty wyodrębniły konkretne czynniki powodujące
Autorzy ci proponują w niej proste i bardzo szybkie (minutowe) procedury informowania podwładnych o ich efektywności oraz podobne wskazówki dotyczące wyznaczania i utrzymywania celów.
Przełożony, który woli styl zorientowany na pracowników („wydaje się, że rzeczywiście znasz swoich podwładnych — sądzę, że to jest ważne dla każdego kierownika"), zachęca kierownika do przyjęcia właśnie takiej orientacji.
Prawdziwi przywódcy — według Maiera — muszą zrezygnować z pokusy narzucenia własnych rozwiązań w trakcie posiedzenia, a zamiast tego polegać na zasobach całej grupy (w tym własnych, identyfikacja nie dominujących propozycji).
W rozdziale 5 zastanawialiśmy się nad tym, czy kierownicy powinni podejmować decyzję sami, czy w grupie.
W drugiej fazie podwładni nauczyli się już swoich zadań, jednak kierownictwo zorientowane na zadania nadal jest konieczne, gdyż podwładni nie chcą jeszcze przejmować pełnej odpowiedzialności. W miarę poznawania podwładnych kierownik powinien ich darzyć większym zaufaniem oraz zachęcać
Badania w controlling tej dziedzinie wykazały, że najskuteczniejsze grupy odznaczają się następującym podziałem przywództwa: jedna osoba (zazwyczaj kierownik lub oficjalny przywódca) pełni funkcje związane z zadaniem, inny zaś członek grupy — funkcję społeczną.
Wielu ludzi dojdzie raczej do wniosku, że byłoby lepiej, gdyby sami podjęli te decyzje. Praca zespołowa jest często doświadczeniem powodującym frustrację, a myśl, że można tak pokierować grupą, aby działała skuteczniej niż jednostka, może być trudna do przyjęcia.
W systemie 3 kierownicy ustanawiają cele i wydają ogólne polecenia po ich omówieniu z podwładnymi.
moograniczeniem, jakiego ta rola wymaga; 2) nie zawsze mają wysoki poziom umiejętności międzyludzkich, koniecznych do jej odgrywania.
Dalsze eksperymenty wyodrębniły konkretne czynniki powodujące poddawanie się jednostek naciskom grupy i inne czynniki, zmniejszające stopień podporządkowania się im.
Przełożony, który woli styl zorientowany na pracowników („wydaje się, że rzeczywiście znasz swoich podwładnych — sądzę, że to jest ważne dla każdego kierownika"), zachęca kierownika do przyjęcia właśnie takiej orientacji.
Prawdziwi przywódcy — według Maiera — muszą zrezygnować z pokusy narzucenia własnych rozwiązań w trakcie posiedzenia, a zamiast tego polegać na zasobach całej grupy (w tym własnych, identyfikacja nie dominujących propozycji).
W rozdziale 5 zastanawialiśmy się nad tym, czy kierownicy powinni podejmować decyzję sami, czy w grupie.
W drugiej fazie podwładni nauczyli się już swoich zadań, jednak kierownictwo zorientowane na zadania nadal jest konieczne, gdyż podwładni nie chcą jeszcze przejmować pełnej odpowiedzialności. W miarę poznawania podwładnych kierownik powinien ich darzyć większym zaufaniem oraz zachęcać
Badania w controlling tej dziedzinie wykazały, że najskuteczniejsze grupy odznaczają się następującym podziałem przywództwa: jedna osoba (zazwyczaj kierownik lub oficjalny przywódca) pełni funkcje związane z zadaniem, inny zaś członek grupy — funkcję społeczną.
Wielu ludzi dojdzie raczej do wniosku, że byłoby lepiej, gdyby sami podjęli te decyzje. Praca zespołowa jest często doświadczeniem powodującym frustrację, a myśl, że można tak pokierować grupą, aby działała skuteczniej niż jednostka, może być trudna do przyjęcia.
W systemie 3 kierownicy ustanawiają cele i wydają ogólne polecenia po ich omówieniu z podwładnymi.
moograniczeniem, jakiego ta rola wymaga; 2) nie zawsze mają wysoki poziom umiejętności międzyludzkich, koniecznych do jej odgrywania.
Dalsze eksperymenty wyodrębniły konkretne czynniki powodujące poddawanie się jednostek naciskom grupy i inne czynniki, zmniejszające stopień podporządkowania się im.