Porady » Kierownictwo takie wiąże się ze zwiększoną autonomią i samo
Wymienić cztery systemy kierowania Likerta. Który z nich Likert uważa za najskuteczniejszy?
Na przykład komitet kredytowy banku może spotykać się co tydzień i ustalać wytyczne dla urzędników udzielających kredytów.
Jak stwierdza jeden z autorów z dziedziny zarządzania, w sytuacjach takich rozwiązania grupowe charakteryzują się przesunięciem w stronę ryzyka w porównaniu z rozwiązaniami proponowanymi przez poszczególnych członków grupy.
Autorzy ci uważają, że stosunki między kierownikiem a podwładnymi przechodzą przez cztery fazy — pewien rodzaj cyklu życia — w miarę rozwoju i „dojrzewania" podwładnych scm i że kierownicy powinni zmieniać styl przywództwa odpowiednio do warunków każdej fazy (zob. rys. 155). W początkowej fazie, gdy pracownicy po raz pierwszy wchodzą do organizacji, najwłaściwsza jest znaczna orientacja na zadania. Podwładnych trzeba nauczyć ich zadań oraz zapoznać z obowiązującymi przepisami i procedurami. W tej fazie kierownik nie stosujący dyrektyw wywołuje u nowych pracowników niepokój i system dla msp niepewność. Stosunek do pracowników oparty na ich uczestnictwie w tym etapie również nie byłby odpowiedni, gdyż podwładnych nie można jeszcze uważać za kolegów.
Styl przywództwa stosowany przez kierownika wpływa na rodzaj nagród i na postrzeganie przez podwładnych tego, co muszą robić, aby zasłużyć na nagrody.
Niektóre stanowiska, jak prezesura firmy, wiążą się ze znacznym zakresem władzy, inne zaś, jak przewodniczenie komitetowi zbiórki pieniędzy, odznaczają się niewielką władzą nad ochotnikami pracującymi na rzecz komitetu.
Według House'a, przywódcy charyzmatyczni mają wysoki poziom tej władzy, a jej część wynika z odczuwanej przez nich potrzeby wpływania na innych — dużej pewności siebie, dominacji i silnego przekonania o moralnej słuszności własnych poglądów czy umiejętności przekonania zwolenników, że ma się taką pewność i przekonanie.
Ewolucyjna teoria przywództwa wskazuje, że styl przywództwa powinien zmieniać się wraz ze stopniem dojrzałości podwładnych.
Na przykład osoba wykonująca ustrukturyzowane zadanie, jak konserwacja wyposażenia, czy zadanie powtarzalne, jak załadunek ciężarówki, uzna nadmiernie dyrektywny styl za zbędny, gdyż i tak wiadomo, co trzeba zrobić.
Kierownictwo takie wiąże się ze zwiększoną autonomią i samokontrolą grup roboczych.
Na przykład komitet kredytowy banku może spotykać się co tydzień i ustalać wytyczne dla urzędników udzielających kredytów.
Jak stwierdza jeden z autorów z dziedziny zarządzania, w sytuacjach takich rozwiązania grupowe charakteryzują się przesunięciem w stronę ryzyka w porównaniu z rozwiązaniami proponowanymi przez poszczególnych członków grupy.
Autorzy ci uważają, że stosunki między kierownikiem a podwładnymi przechodzą przez cztery fazy — pewien rodzaj cyklu życia — w miarę rozwoju i „dojrzewania" podwładnych scm i że kierownicy powinni zmieniać styl przywództwa odpowiednio do warunków każdej fazy (zob. rys. 155). W początkowej fazie, gdy pracownicy po raz pierwszy wchodzą do organizacji, najwłaściwsza jest znaczna orientacja na zadania. Podwładnych trzeba nauczyć ich zadań oraz zapoznać z obowiązującymi przepisami i procedurami. W tej fazie kierownik nie stosujący dyrektyw wywołuje u nowych pracowników niepokój i system dla msp niepewność. Stosunek do pracowników oparty na ich uczestnictwie w tym etapie również nie byłby odpowiedni, gdyż podwładnych nie można jeszcze uważać za kolegów.
Styl przywództwa stosowany przez kierownika wpływa na rodzaj nagród i na postrzeganie przez podwładnych tego, co muszą robić, aby zasłużyć na nagrody.
Niektóre stanowiska, jak prezesura firmy, wiążą się ze znacznym zakresem władzy, inne zaś, jak przewodniczenie komitetowi zbiórki pieniędzy, odznaczają się niewielką władzą nad ochotnikami pracującymi na rzecz komitetu.
Według House'a, przywódcy charyzmatyczni mają wysoki poziom tej władzy, a jej część wynika z odczuwanej przez nich potrzeby wpływania na innych — dużej pewności siebie, dominacji i silnego przekonania o moralnej słuszności własnych poglądów czy umiejętności przekonania zwolenników, że ma się taką pewność i przekonanie.
Ewolucyjna teoria przywództwa wskazuje, że styl przywództwa powinien zmieniać się wraz ze stopniem dojrzałości podwładnych.
Na przykład osoba wykonująca ustrukturyzowane zadanie, jak konserwacja wyposażenia, czy zadanie powtarzalne, jak załadunek ciężarówki, uzna nadmiernie dyrektywny styl za zbędny, gdyż i tak wiadomo, co trzeba zrobić.
Kierownictwo takie wiąże się ze zwiększoną autonomią i samokontrolą grup roboczych.