Porady » Na przykład przy rozważaniu hipotetycznej sytuacji w ktorej k
Według tej teorii, ważnymi ogranicznikami wpływu przywódców są: czas, zasoby, wymagania zadania oraz siła oddziaływania przełożonych kierownika.
Badacze stwierdzili też jednak, że ocena przez podwładnych skuteczności ich przywódców nie zależała od określonego stylu przywódcy, lecz od sytuacji, w której styl ten był stosowany.
Sytuacyjna teoria przywództwa stara się określić, które z czynników są najważniejsze, i przewidzieć najskuteczniejszy dla danej sytuacji styl przywództwa. Zgodnie z modelem Fiedlera, najważniejszymi zmiennymi sytuacyjnymi są: stosunki między przywódcą i członkami grupy, struktura zadania i władcza pozycja crm przywódcy.
Podobnie w uniwersytecie Michigan badacze rozróżniali kierowników koncentrujących się na produkcji i na pracownikach.
Zwartość grupy rozwija się w sposób cykliczny: poszczególne osoby przystępują do grup, których członków podziwiają lub z którymi się identyfikują.
Na przykład kierownik, który przychodzi do pracy w trampkach, gdy wszyscy inni kierownicy noszą buty wizytowe, co najmniej spotka się z pytaniami erp dotyczącymi takiego niezwykłego obuwia; może nawet być przedmiotem lekkich kpin za naruszenie normy grupowej.
Sytuacyjny pogląd na przywództwo usiłuje: 1) ustalić, który z tych czynników jest najważniejszy w danym zbiorze okoliczności i 2) przewidzieć, który styl przywództwa w tych okolicznościach będzie najodpowiedniejszy.
Opisać dwie podstawowe funkcje przywódcze, potrzebne do efektywności grupy. Czy przywódca musi spełniać obie te funkcje?
Nawet tam, gdzie zadanie nie jest tak trudne i wyrafinowane, jak przy opracowywaniu nowego wyrobu lub procesu, znacznie wzrasta rola kierownictwa uczestniczącego.
Na przykład przy rozważaniu hipotetycznej sytuacji, w której ktoś musi podjąć decyzję czy pozostać na pewnym stanowisku, czy też przejść na inne, mniej pewne, lecz związane z wyższą płacą, grupy były bardziej skłonne niż poszczególne osoby zalecać rozwiązanie ryzykowniejsze.
Badacze stwierdzili też jednak, że ocena przez podwładnych skuteczności ich przywódców nie zależała od określonego stylu przywódcy, lecz od sytuacji, w której styl ten był stosowany.
Sytuacyjna teoria przywództwa stara się określić, które z czynników są najważniejsze, i przewidzieć najskuteczniejszy dla danej sytuacji styl przywództwa. Zgodnie z modelem Fiedlera, najważniejszymi zmiennymi sytuacyjnymi są: stosunki między przywódcą i członkami grupy, struktura zadania i władcza pozycja crm przywódcy.
Podobnie w uniwersytecie Michigan badacze rozróżniali kierowników koncentrujących się na produkcji i na pracownikach.
Zwartość grupy rozwija się w sposób cykliczny: poszczególne osoby przystępują do grup, których członków podziwiają lub z którymi się identyfikują.
Na przykład kierownik, który przychodzi do pracy w trampkach, gdy wszyscy inni kierownicy noszą buty wizytowe, co najmniej spotka się z pytaniami erp dotyczącymi takiego niezwykłego obuwia; może nawet być przedmiotem lekkich kpin za naruszenie normy grupowej.
Sytuacyjny pogląd na przywództwo usiłuje: 1) ustalić, który z tych czynników jest najważniejszy w danym zbiorze okoliczności i 2) przewidzieć, który styl przywództwa w tych okolicznościach będzie najodpowiedniejszy.
Opisać dwie podstawowe funkcje przywódcze, potrzebne do efektywności grupy. Czy przywódca musi spełniać obie te funkcje?
Nawet tam, gdzie zadanie nie jest tak trudne i wyrafinowane, jak przy opracowywaniu nowego wyrobu lub procesu, znacznie wzrasta rola kierownictwa uczestniczącego.
Na przykład przy rozważaniu hipotetycznej sytuacji, w której ktoś musi podjąć decyzję czy pozostać na pewnym stanowisku, czy też przejść na inne, mniej pewne, lecz związane z wyższą płacą, grupy były bardziej skłonne niż poszczególne osoby zalecać rozwiązanie ryzykowniejsze.