Porady » Podwładni uzyskują też pewną elastyczność w wykonywaniu zad
Jednakże w wielu przypadkach decyzje grupowe są skuteczniejsze od indywidualnych.
Mogą więc optować za zadowalającą decyzją jednoosobową już, niż za nieco lepszą decyzją grupową później.
W codziennych kontaktach te normy i wartości oddziałują na zachowania i następuje dalsze ich wzmacnianie.
W rozdziale 10 omawialiśmy władzę odniesienia, posiadaną przez niektórych kierowników.
Należy też wykorzystywać własne obserwacje do uczenia się przywództwa w rzeczywistych sytuacjach.
Teorię ścieżki do celu uważa się za wielce obiecującą, gdyż próbuje ona wyjaśnić, dlaczego określony styl przywództwa jest skuteczniejszy controlling w jednej sytuacji niż w innej.
Fiedler uważa, że style przywództwa są względnie nieelastyczne, a zatem należy dostosowywać przywódców do odpowiednich sytuacji albo dopasowywać sytuację do przywódcy.
Model Fiedlera sugeruje zatem, że efektywność kierownika zależy od odpowiedniego dostosowania stylu przywódcy (mierzonego na skali NLW) do sytuacji (określonej jako kombinacja trzech zmiennych).
Również wysoko wyszkoleni i motywowani pracownicy controlling mogą oczekiwać, że kierownik „nie będzie się mieszać".
Podwładni uzyskują też pewną elastyczność w wykonywaniu zadań, jednakże w ściśle określonych granicach i według wyraźnych procedur.
Mogą więc optować za zadowalającą decyzją jednoosobową już, niż za nieco lepszą decyzją grupową później.
W codziennych kontaktach te normy i wartości oddziałują na zachowania i następuje dalsze ich wzmacnianie.
W rozdziale 10 omawialiśmy władzę odniesienia, posiadaną przez niektórych kierowników.
Należy też wykorzystywać własne obserwacje do uczenia się przywództwa w rzeczywistych sytuacjach.
Teorię ścieżki do celu uważa się za wielce obiecującą, gdyż próbuje ona wyjaśnić, dlaczego określony styl przywództwa jest skuteczniejszy controlling w jednej sytuacji niż w innej.
Fiedler uważa, że style przywództwa są względnie nieelastyczne, a zatem należy dostosowywać przywódców do odpowiednich sytuacji albo dopasowywać sytuację do przywódcy.
Model Fiedlera sugeruje zatem, że efektywność kierownika zależy od odpowiedniego dostosowania stylu przywódcy (mierzonego na skali NLW) do sytuacji (określonej jako kombinacja trzech zmiennych).
Również wysoko wyszkoleni i motywowani pracownicy controlling mogą oczekiwać, że kierownik „nie będzie się mieszać".
Podwładni uzyskują też pewną elastyczność w wykonywaniu zadań, jednakże w ściśle określonych granicach i według wyraźnych procedur.